Kinderboerderij

Van de voorzitter,

Het was weer een heel bewogen jaar, met veel activiteiten en lief en leed. Het leed is nog vers in ons geheugen. Op 16 september 2007 werden we opgeschrikt door de brand van de kapschuur. De kapschuur was verloren, maar wat veel erger was is dat ook de geiten en konijnen niet meer te redden waren. Het medeleven van de kinderen, scholen, ondernemers en organisaties in Kampen is hartverwarmend. We hebben in die tijd vele kaarten, brieven en tekeningen ontvangen. Ook kwamen er spontane giften en inzamelingsacties voor de wederopbouw. Dit heeft ons goed gedaan. In 2008 zal dan ook een nieuwe kapschuur worden gebouwd.

In 2007 hebben wij het project Bakhuis verder vormgegeven. Nadat wij de nodige subsidies en de bouwvergunning binnen hadden is de bouw eind 2007 begonnen. Met de komst van het Bakhuis, annex winkel hopen wij een nieuwe invulling te geven aan het educatief programma van de kinderboerderij. In 2008 zullen wij rondom de opening van het bakhuis verschillende activiteiten gaan organiseren.

Ik wil hier in het voorwoord van het jaarverslag 2007 graag een ieder die de kinderboerderij Cantecleer Kampen een warm hart toedraagt en ons in het afgelopen jaar heeft ondersteund, in welke vorm dan ook, danken voor de inzet en de betrokkenheid bij de kinderboerderij. Ik hoop u en jullie in 2008 weer op de boerderij te ontmoeten.

Het jaar rond
Dit jaar mag ik het hele verslag over het reilen en zeilen op de kinderboerderij maken Dus U hoeft geen flaters van mij te verwachten. Niet dat ik ze veel bega, maar toch...
Ook heb ik geen andere bronnen gebruikt dan alleen mijn geheugen. Het is wel selectief, maar ook een objectief verslag geworden

Het tuinhuisje

U kent dat wel: dochter krijgt een nieuwe fiets en ja, dan wil je toch een beetje zuinig zijn op het nieuwe vehikel. Maar het probleem is dat bij het voorhuis geen schuurtje zit, nog geen bijkeuken zelfs. De fietsen worden dus ’s nachts in de stal gezet en overdag buiten.
Mijn vrouw vond dat jammer, dus vroeg ze mij ergens een afdakje te maken. Maar hoewel ik wel een hamer ken, ben ik niet zo handig. Gelukkig hadden we stagiairs van het Almere College en hout genoeg, dus er kon een mooie blokhut in de tuin komen.
Deskundig gemaakt, die leerlingen van het Almere weten van aanpakken. Vlak voor mijn verjaardag was hij af. Vrouw blij en ze nodigde alvast de familie uit voor een tuinfeest bij het huisje.
Op mijn verjaardag hadden ze het hele huisje mooi versierd en konden we daar gezellig ontbijten. Alleen kwam er ook een schoolreisje iets te vroeg en die kwamen natuurlijk op het versierde huisje af. 60 kinderen van Urk zongen een mooi verjaardagslied in de tuin. Ik vond het prachtig, maar mijn vrouw is een beetje gesteld op privacy.
De dag daarna hadden we een lammetje, dat kreupel was en daarom gespeend, even bij de koeien in de wei gezet om te proberen of hij weer goed kon lopen. Het ging en we lieten hem daar maar even . Jammer genoeg bleken de koeien meer vreetzaam dan vreedzaam, want we kwamen terug en het lam was helaas op de horens genomen. Zijn hele neus lag open. Hij had natuurlijk extra zorg en aandacht nodig, dus ik kreeg een idee: het tuinhuisje.
Ik zette een hek voor de ingang, nadat ik de fietsen eruit had gehaald, wat stro en hooi en voila , een mooi schapenhok. Het lam deed het prima daar, hij hield aan het avontuur alleen een beetje een kromme neus over.
Maar de visite kwam en mijn vrouw had natuurlijk enorm gepocht over het mooie huisje. Ze lachten zich slap toen ze in plaats van de hapjes en drankjes daar met een blerend lam geconfronteerd werden. Ja en later was er weer ergens vogelgriep, toen moesten de kippen opgehokt worden. Dus ook maar in het tuinhuisje, anders zaten ze zo dicht op elkaar. Toen was er een biggetje dat het niet zo goed deed.
En momenteel zit er een kip te broeden en die wil je niet storen, dus...
De fietsen staan nu weer gewoon buiten en 's nachts in de stal

Eigenlijk wilde ik het maar niet meer hebben over de belasting en de brand.
De belasting geniet onze volle aandacht of eerlijk gezegd is het net andersom en de brand heeft al enorm veel aandacht gehad. Alleen was het medeleven van de Kamper bevolking (en omstreken) zo groot, dat ik er toch nog wat over kwijt wil.
Alle mensen met hun gulle gaven en belangstelling, wij konden er niet over uit. En niet alleen bedrijven en scholen, ook de individuele Kampenaar, die ons zo maar wat toestopten. Het was fantastisch. Twee kinderen die hun spaarpotten leeghaalden. Eigenlijk wilden ze een geitje kopen, maar op advies van hun moeder werd het toch maar een konijntje.

Oudere mensen stapten het erf op en stopten ons gewoon wat in de hand. Het was hartverwarmend. En dan de vrijwilligers. Direct bij de brand stroomden ze toe en hielpen waar ze konden. In hun zondagse kleren! Ik snapte eerst niet hoe ze het zo snel konden weten maar ja, ik ben ook niet gewend aan een mobieltje.
Een week later werden mijn vrouw en ik door hen uitgenodigd om na alle narigheid eens uit te gaan eten. Ze hadden er zelfs aan gedacht om dit in Elburg te laten plaatsvinden en ook een paar mensen op de boerderij te laten passen. We werden er naar toe gebracht en gehaald. Kijk, zulke jongeren bestaan ook.

Alle giften konden we ook goed gebruiken, want de heren van de verzekeringsmaatschappij vonden onze inboedel van de kapschuur niets waard. Voor de emoties bij de verbrande dieren geven ze geen cent. En ik kan wel praten, maar die heren toch nog wel iets beter. Gelukkig stond iemand van de verzekering ons bij. Die weet wat hij tegen die mensen moet zeggen. Anders hadden we er nog geen schaap voor kunnen kopen.

Ja en nu wordt de kapschuur herbouwd. Deze winter was het behelpen , want het land was te nat voor de schapen. Met extra hekken en touwtjes werden de fraaiste hokken gecreeerd.

Ab Nijmeijer , die hier al meer dan 10 jaar werkte en het hertenkamp o.a. verzorgde, werd ernstig ziek. Hij zou dit jaar met de VUT gaan en er dan eindelijk met zijn boot op uit kunnen . Helaas moest hij nu eerder stoppen. We hopen zo dat hij voldoende opknapt om toch nog een beetje te kunnen genieten van zijn vrije tijd. Gelukkig gaat het nu iets beter met hem.

Robert , een van onze vrijwilligers, loopt al een paar jaar hier in zijn vrije tijd. Echt betrokken, hij vervangt mij als ik zo nodig de Vierdaagse van Nijmegen wil lopen, is handig met computers en heeft oog voor het welzijn van de dieren. Bovendien werkt hij ook nog eens keihard. En dat mag wel eens gezegd worden.
Alleen een nadeel heeft hij: hij schijnt er ook nog goed uit te zien! Zelf zie ik dat niet zo, maar alle stagiaires zijn ook dol op hem. Het vrouwelijk schoon wordt maar wat graag door hem begeleid.
Zo ook met Kerst in oud Kampen. Gert, Bert en Robert verzorgden de kerststal en pasten op de dieren. En wie ging er weer op de romantische toer? Gert en Bert niet.

We hebben een big, dat maar wat graag meedraait in het educatief programma: voeding. Dat is een nieuw thema, waarbij voeding centraal staat. Waar komt alles vandaan, hoe ontstaat boter , appelsap etc. Maar waar gaat alles naar toe? De kinderen mogen natuurlijk proeven, maar er blijven altijd appelschillen en zo over. En daarvan maken we dan samen een heerlijke maaltijd voor het varken. Samen met de kinderen wordt de big uit zijn hok gehaald en dan is het smullen voor haar. Alles wat kinderen niet mogen aan tafel, laat ze opgewekt zien: knorren, smakken en met open mond eten. Nu staat ze al te wachten als er een groep kinderen het erf op komt: Ze zullen toch wel het thema voeding gekozen hebben?

Het was een jaar, dat me niet in de koude kleren is gaan zitten. Hoewel het bezoekersaantal weer was gestegen, de boerderij toch goed draaide en de dieren over het algemeen gezond waren, hoop ik zon jaar niet meer mee te maken.
Maar we maken weer een nieuwe start en gaan in 2008 er weer met volle moed tegenaan .

Hanjo IJkhout

Klik hier voor het complete verslag in word